Keratoconus.pl

Słowo keratoconus wywodzi się z dwóch greckich słów: kerato - które oznacz rogówkę i konos, który tłumaczy się jako stożek. Keratoconus, albo też stożek rogówki jest chorobą, w której normalny okrągły kształt rogówki staje się zniekształcony. Rozwija się podobne do stożka wybrzuszenie powodujące znaczące pogorszenie widzenia.

STOŻEK ROGÓWKI - to schorzenie polegające na ścieńczeniu rogówki w jej części centralnej. Rogówka traci wtedy swoje właściwości mechaniczne i na skutek ciśnienia wewnątrzgałkowego dochodzi do odkształceń. W takiej sytuacji rogówka nie jest w stanie pełnić swej funkcji optycznej. Obraz widziany przez pacjenta ze stożkiem rogówki jest w części centralnej nieostry. Powstała w ten sposób wada wzroku jest właściwie możliwa do skorygowania wyłącznie za pomocą soczewek twardych, które modelują rogówkę lub przeszczepu.

Postęp choroby SR jest zazwyczaj powolny i może zatrzymać się na każdym stopniu od umiarkowanego do poważnego. Gdy choroba narasta, rogówka wybrzusza się i staje się coraz cieńsza, stopniowo osiągając nieregularny kształt i czasami tworząc blizny.

OBJAWY:
Początkowo są niecharakterystyczne: swędzenie i zaczerwienienie oczu. Choroba ma jednak charakter postępujący. Nagłe pogorszenie widzenia zmusza chorego do częstszych wizyt u okulisty i zmiany okularów. Pojawia się podwójne widzenie i objaw halo wokół źródła światła. Korekcja okularowa staje się niemożliwa. Jest to moment, w którym najczęściej wykrywa się chorobę. W tym stadium szczyt rogówki zwykle przemieszcza się poniżej źrenicy czyniąc ją asymetryczną. Noszenie twardych szkieł kontaktowych staje się niezbędne. Dalszy postęp choroby zmusza do zmiany kształtu soczewek (zwykle po około 1,5 roku). Może dojść jednak do momentu w którym (w około 20% przypadków) korekta szkłami jest niemożliwa i istnieje konieczność wykonania przeszczepu rogówki. W tym czasie pacjenci często określają siebie jako ślepców widzących światło.
W skrócie są to:

• pogorszenie się stopnia ostrości wzroku z częstą zmianą wartości dioptrii okularowej;
• jednooczne widzenie podwójne i zniekształcenia obrazu;
• pojawiające się i odchodzące zamazane lub zamglone widzenie oraz towarzyszące temu ciągłe zmiany ostrości wzroku;
• wrażliwość na świtało , która prowadzi do nadmiernej produkcji płynu łzowego,
• rogówka przybiera kształt stożka.

PRZYCZYNY:
Przyczyny powstania SR nie są dokońca znane. Cierpiący na stożek rogówki pacjenci częściej niż inni mają zaczerwienione swędzące i suche oczy, są alergikami, cierpią na przewlekłe zapalenie zatok obocznych nosa, katar sienny i inne zmiany skórne. Osoby ze stożkiem rogówki pocierają oczy częściej i bardziej energicznie i używają zwykle do tego nadgarstka podczas gdy pozostali trą oczy opuszkami palców. Może to być dziedziczne.

Co się dzieje z rogówką przy stożku?
W rogówce dotkniętej tym schorzeniem następują zmiany patologiczne:

• pęknięcia blaszki Basala w nabłonku i blaszki granicznej przedniej;
• degeneracja i odbudowa blaszki Basala w nabłonku;
• tworzenie się włókien w blaszce granicznej przedniej i w pierwszej części warstwy właściwej;
• redukcja mitochondrii, desmosomów i rybosomów w nabłonku rogówki wywołująca spadek twardości naskórka i zwolnienie aktywności wymiany produktów wymiany materii;
• fałdy i pęknięcia w blaszce granicznej tylnej;
• faliste i nieregularne ułożenie włókien kolagenowych w warstwie właściwej rogówki;
• zwiększone zmętnienie na całym centralnym obszarze rogówki;
• pojawienie się pierścienia barwnikowego wywołane przez nagromadzenie się hemosyderyny na obszarze czubka stożka;
• na obszarze czubka stożka wzrastające zmniejszenie się grubości rogówki o około 20 do 30 procent w porównaniu do grubości rogówki przed pojawieniem się schorzenia.

Dolegliwości subiektywne, objawy kliniczne a także postępowanie terapeutyczne zależą od fazy rozwoju stożka.